نگاهی به دومین مجسمه بزرگ ایران

دریابان، نگهبان خلیج فارس

در کرانه‌های نیلگون خلیج فارس، جایی که امواج با صلابت بر ساحل شنی می‌کوبند، دومین مجسمه بزرگ ایران، دریابان، همچون نگهبانی دلاور، نظاره‌گر پهنه‌ی بیکران آب است. این مجسمه عظیم با بیست متر ارتفاع، قامت برافراشته، در محوطه ی پروژه ی آب شیرین کن خلیج فارس نصب شده است.

دریابان، ملهم از شخصیت اسطوره‌ای و حماسی در باور مردم بومی بندرعباس، تجسمی از قدرت، صلابت و حافظت از پاکی آب است. طراحی این مجسمه با ظرافت تمام، نمایانگر پیوند ناگسستنی انسان و دریا در این خطه کهن است.

کلیت مجسمه از سه بخش اصلی تشکیل شده است: کشتی، کاراکتر اصلی و بادبان. کشتی، نماد دریانوردی و تجارت در این منطقه است. کاراکتر اصلی، با قامتی استوار و نگاهی نافذ، ابهت و اقتدار دریادلان جنوب را به تصویر می‌کشد. و بادبان که در اهتزاز است، یادآور وزش بادهای قدرتمند این منطقه و چالش‌های پیش روی دریانوردان است.

آفرینش این مجسمه عظیم، چالش‌های فنی و مهندسی فراوانی را به همراه داشت. محسن سراجی ،مدیر پروژه ساخت این مجسمه در این مورد می گوید: تامین مقاومت سازه در برابر بادهای سهمگین ساحلی یکی از مهم ترین چالش های ما در طراحی و ساخت این پروژه بود .در ساحل بندرعباس گاه بادهای شدیدی تا سرعت 80 کیلومتر در ساعت می وزد.از این رو، پایداری مجسمه در برابر این بادها، یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های طراحی و ساخت آن بود. برای غلبه بر این چالش، از تمهیدات مختلفی از جمله استفاده از مصالح مقاوم،تزریق بتن و طراحی آیرودینامیک مناسب، استفاده شده است. در چالش بعدی به دلیل عظمت مجسمه، ساخت آن به صورت یکپارچه غیرممکن بود. از این رو، دریابان در قطعات مجزا ساخته و سپس در محل نهایی مونتاژ شد. حفظ تناسب و ظرافت مجسمه در خلال این فرآیند، از ظرافت‌های فنی کار بود.

بیش از یک مجسمه، نمادی از فرهنگ و باور

مجسمه دریابان صرفاً یک اثر هنری حجیم نیست، بلکه نمادی از فرهنگ، تاریخ و باورهای مردم بندرعباس است. این مجسمه، یادآور پیوند عمیق انسان این خطه با دریا و احترام او به منابع طبیعی است. چراغ فانوسی در دست دریابان، نمادی از آگاهی و روشنایی است. این چراغ، راهنمای مسیر دریانوردان در تاریکی شب و نمادی از امید و رستگاری در دل امواج خروشان است.

مجسمه دریابان، به عنوان دومین مجسمه بزرگ ایران، نه تنها یک جاذبه گردشگری چشم‌نواز است، بلکه نمادی از هویت، تاریخ و فرهنگ غنی مردم جنوب ایران نیز به شمار می‌رود.

دریابان، این غولِ بیدارِ خلیج فارس، با صلابت و شکوه خود، حکایتی از اسطوره، دلاوری و تعهد به حفظ محیط زیست را روایت می‌کند. این مجسمه، یادآور پیوند ناگسستنی انسان و طبیعت است و همواره، نگهبان مردم و آب‌های نیلگون خلیج فارس خواهد ماند.

در دنیای امروز، که شاهد رشد فزاینده فعالیت‌های اقتصادی و تجاری در سراسر جهان هستیم، توجه به حفظ و تقویت هویت فرهنگی از اهمیت بسزایی برخوردار است. هویت فرهنگی، عنصری اساسی در انسجام اجتماعی، غرور ملی و توسعه پایدار به شمار می‌رود.

سفارش و حمایت بخش خصوصی از ساخت مجسمه دریابان، نمونه‌ای بارز از تعهد این بخش به حفظ و ارتقای هویت و فرهنگ بومی است. این اقدام، نه تنها به زیبایی و چشم‌نوازی شهر بندرعباس می‌افزاید، بلکه نمادی از غرور و هویت مردم این خطه کهن را به نمایش می‌گذارد.

مقالات

گالری‌ها در مشهد؛ آیا زیرساخت کافی برای هنر معاصر وجود دارد؟

گالری، در ظاهر ساده‌ترین بخش اکوسیستم هنر به نظر می‌رسد؛ فضایی برای نمایش آثار، برگزاری نمایشگاه و ارتباط میان هنرمند و مخاطب. اما در واقع، گالری‌ها یکی از مهم‌ترین «زیرساخت‌های تعیین‌کننده» در شکل‌گیری هنر معاصر هستند؛ چون جایی هستند که هنر از مرحله تولید وارد مرحله دیده‌شدن و معنا شدن می‌شود.

رابطه شهر و روایت بصری؛ مشهد چگونه دیده می‌شود؟

هر شهر فقط یک جغرافیا نیست؛ بلکه یک «تصویر ذهنی» هم هست.تصویری که از ترکیب تجربه‌های زیسته، رسانه‌ها، معماری، فضاهای عمومی، تبلیغات شهری و آثار هنری شکل می‌گیرد.در این میان، مشهد یکی از شهرهایی است که روایت بصری آن هم‌زمان چندلایه، پیچیده و گاه متضاد است.

جشنواره‌ها و رویدادهای هنری در مشهد؛ تولید جریان یا رویدادهای مقطعی؟

جشنواره‌ها و رویدادهای هنری، یکی از مهم‌ترین ابزارهای توسعه فرهنگی در هر شهر هستند؛جایی که هنر از فضای فردی و گالری‌ها خارج می‌شود و به سطح عمومی جامعه وارد می‌گردد.در ظاهر، این رویدادها می‌توانند موتور محرک جریان هنری باشند؛اما در عمل، یک سؤال اساسی همیشه باقی می‌ماند: آیا این رویدادها در مشهد «جریان هنری» تولید می‌کنند یا صرفاً مجموعه‌ای از اتفاقات مقطعی هستند؟

آینده هنر در مشهد؛ از مصرف فرهنگی تا تولید فرهنگی !

در بسیاری از شهرها، هنر سال‌ها در قالب «مصرف فرهنگی» تعریف شده است؛یعنی چیزی که دیده می‌شود، تجربه می‌شود، لذت برده می‌شود و در نهایت تمام می‌شود.نمایشگاه‌ها، رویدادها، جشنواره‌ها و برنامه‌های هنری، اغلب در این چارچوب قرار می‌گیرند:تولید محتوا برای مصرف مخاطب.