هنر معاصر، دیگر فقط در قاب گالری‌ها معنا نمی‌شود. اگر زمانی کافی بود یک اثر هنری روی دیوار گالری قرار بگیرد تا «هنر معاصر» محسوب شود، امروز این تعریف به‌مراتب گسترده‌تر و پیچیده‌تر شده است.

در نقشه هنر ایران، همیشه چند شهر به‌عنوان نقاط مرجع شناخته شده‌اند؛ شهرهایی که تولید هنری، بازار هنر، گالری‌ها، رویدادها و جریان‌های فکری در آن‌ها تمرکز بیشتری دارد. در این میان، مشهد جایگاهی پیچیده و چندلایه دارد؛ نه کاملاً در مرکز، و نه کاملاً در حاشیه.

هنر شهری در ساده‌ترین تعریف، زمانی اتفاق می‌افتد که هنر از فضای بسته گالری‌ها و موزه‌ها خارج شود و وارد زندگی روزمره مردم شود؛در خیابان، میدان، ایستگاه، دیوار، پارک و حتی در ریتم حرکت شهر.

در هر دوره‌ای از تاریخ هنر، یک نقطه انتقال وجود دارد؛ جایی که نسل جدید هنرمندان، آرام‌آرام از الگوهای آموزشی سنتی فاصله می‌گیرند و مسیرهای شخصی‌تری برای خلق و زیست هنری خود انتخاب می‌کنند.