حاشیه‌ای که مهم شد
محسن سراجی/طراح تماتیک و مدیر خلاقیت
چرا دعواهای شخصی هیچ کمکی به هنر مشهد نمی‌کنند
اختلاف نظر میان مسعود حکم‌آبادی و رضا صابری، دو پیشکسوت تئاتر مشهد، به سرعت در رسانه‌ها و شبکه‌های هنری شهر برجسته شد. این حاشیه، هرچند توجه ایجاد می‌کند، اما در واقع نمونه‌ای است از دعواهایی که نه برنده دارند و نه نتیجه‌ای مثبت برای اکوسیستم خلاق شهر به بار می‌آورند.
تئاتر و هنر مشهد به گفت‌وگو، همکاری و همفکری میان نسل‌ها و جریان‌ها نیاز دارد. وقتی اختلاف‌ها به سطح عمومی و رسانه‌ای کشیده می‌شوند، انرژی و تمرکز هنرمندان به جای خلق و نوآوری، صرف دفاع شخصی و حمله به دیگری می‌شود. حاشیه‌هایی از این دست، فرصت‌های آموزشی، تمرین‌های گروهی و تولید آثار تازه را محدود و فضای اعتماد میان هنرمندان را تضعیف می‌کند.
هیچ یک از طرفین در این نوع برخوردها «برنده» نمی‌شوند؛ باخت واقعی را اکوسیستم هنر مشهد تجربه می‌کند. مخاطبان از تعلیق و حاشیه خسته می‌شوند، جوانان خلاق احساس محدودیت می‌کنند و انرژی هنرمندان صرف مدیریت تنش‌ها می‌شود. پیشکسوتان هنری مسئولیت دارند که اختلاف نظر را به گفت‌وگوی سازنده تبدیل کنند، نه به حاشیه‌ای که رشد هنر را کند می‌کند. اگر هنر مشهد بخواهد پویایی و نوآوری واقعی داشته باشد، این حاشیه‌ها باید جای خود را به همکاری، انتقال تجربه و خلاقیت بدهند؛ جایی که همه نسل‌ها، از تجربه پیشکسوتان تا جسارت جوانان، بتوانند سهم خود را در توسعه هنر ایفا کنند.
